27
02
2008
Odpowiedź na to pytanie jest dość skomplikowana i uzależniona od wielu warunków. Już na wstępie trzeba się zastanowić nad miejscem, wbrew pozorom nie jest to bez znaczenia, nie tylko ze względu bezpieczeństwa, ale także estetyczności. Bezpieczna odległość od ściany lasu wynosi ok. 100m, ognisko powinno być zabezpieczone dodatkowo kręgiem z kamieni. Z kręgu powinno być wygarnięte igliwie i liście oraz różnego rodzaju śmieci.
Ognisko zaczynamy układać od najdrobniejszych gałązek (najlepiej brzozowych albo iglastych tzw. igliwia) przemieszanych z materiałami łatwopalnymi(żadnej benzyny ani nafty, mam na myśli korę brzozową, hubę albo inne).”Wejście” robimy od strony wiatru, tak aby ogień szybko rozniósł się na pozostałe drewno. W czasie układania, systematycznie zwiększamy grubość gałązek, kończąc na grubych gałęziach tzw. polanach.
Rodzaj drewna też nie jest bez znaczenia. Organizując ognisko sami będziemy wiedzieli, jaki rodzaj drewna wybrać.
Drewno sosnowe - z reguły bardzo żywiczne i łatwo palne. Spala się czystym płomieniem umiarkowanie szybko. Grube polana z wierzchu się zwęglają, a potem gasną - należy je rozrąbać i ponownie włożyć do ogniska. Zostawia sporo żaru. Konieczne jest pilnowanie tego rodzaju ogniska.
Drewno świerkowe - żywiczne, daje jasny płomień i siwy dym pachnący żywicą. Spala się bardzo szybko i zostawia niewiele popiołu. Dość dobre na podpałkę - zwłaszcza drobne gałązki z dołu pnia.
Drewno brzozowe - zawiera dużo tłuszczu. Pali się dość dobrze -zarówno mokre jak i suche. Wydziela niedużo ciemnego dymu o słodkawym zapachu. Zostawia niewiele popiołu. Podczas spalania wydziela się dużo ciepła. Kora brzozowa doskonale nadaje się na podpałkę.
Drewno dębowe - bardzo twarde. Pali się wolno i trwale dając dużo żarzących się węgli.
Drewno bukowe - pali się dobrze, nawet mokre. Dobrze łupliwe i ciężkie. Popiół po spaleniu jest jasnosiwy. Podczas palenia bardzo daleko strzela iskrami.
Jałowiec - drewno miękkie i wonne. Nadaje się na rozpałkę (suche gałązki z rudym igliwiem). Wydziela silny dym o korzennym zapachu.
Oto kilka propozycji na ułożenie stosu ogniskowego:
Studnia - układamy równolegle do siebie dwa polana, następna warstwa tworzy kwadrat. Tak układamy, aż zakryjemy mieszczący się w środku stożek.
Pagoda - coś jak studnia, tylko zwężająca się ku górze.
Gwiazda polarna - Jest to ognisko, w którym leży kilka patyków stykających się swymi początkami w środku paleniska. Palą się tylko one a kiedy opadnie żar dosuwa się patyk do środka tak, by paliła się jego kolejna część. Ognisko daje odrobinę ciepła, niewiele światła i dymu.
Stożek - To “standardowy” stosik… Co można więcej powiedzieć? Układamy go zazwyczaj wbijając na środku pal i opierając o niego coraz to grubsze patyczki.
Syberyjskie - czyli ognisko zasłonięte od strony wiatru ściana chroniącą od niego.
Podsumowując układanie ogniska, nie jest prosta sztuką. Trzeba zawsze pamiętać, że jest dla harcerzy symbolem bardzo ważnym i nie może być tylko zwykłymi gałązkami rzuconymi na ziemie. Przy rozpalaniu musimy także pamiętać o bezpieczeństwie, gdyż z ogniem nie ma żartów. PAMIĘTAJCIE BY ZAWSZE DOBRZE ZAGASIĆ OGNISKO!!!
źródło: www.bractwoignis.czuwaj.com
