Śpiwór puchowy Go Extreme Extreme 1300

19 02 2008

 

Ciepły śpiwór puchowy Extreme 1300 wykonany z materiału Micro Poliamid Rip Stop z wypełnieniem z puchu gęsiego 95/5. Wewnątrz śpiwora praktyczna kieszeń zapinana na suwak. Kołnierz termiczy ze ściągaczem. Kaptur z regulacją. Podwójny suwak YKK. Listwa termiczna zabezpieczająca zamek przed utratą ciepła. Wieszaki do suszenia. Brak miejsc szytych na wylot, co sprawia że śpiwór jest jednolity termicznie. Anatomiczny kształt śpiwora.

 

Specyfikacja:

temperatura komfortu: -23 stopni C
temperatura ekstremalna: -36 stopni C
Waga: puchu: 1300 g, całkowita: 1850 g

 

źródło: www.sklep.cristobal.pl



Biwak Zimowy “n.p.m.” Salewa - relacja

18 02 2008

W pierwszy marcowy weekend stoki przy Bacówce nad Wierchomlą zapełniły się kopułami namiotów. Zamieszkało w nich kilkudziesięciu miłośników górskich wędrówek. Biwakowanie w namiocie na śniegu to tylko jedno z wyzwań, jakie postawiono uczestnikom “Zimowego biwaku n.p.m. Salewa”.

Redakcja magazynu turystyki górskiej zorganizowała szkolenie, mające pomóc w bezpiecznym poruszaniu się po górach w warunkach zimowych.

Piątkowe popołudnie było czasem na rozbicie biwaku – wykopanie platform na śniegu, ustawianie namiotów. W grupie osób, które wcześniej się nie znały, momentalnie wytworzyło się fenomenalne poczucie więzi i współpracy. Była to też okazja do wykazania się pomysłowością – w ruch poszły nie tylko łopaty, ale także… rakiety śnieżne. Uczestnicy przyjechali profesjonalnie wyposażeni, większość z własnym sprzętem biwakowym – namiotami, śpiworami, materacami… Część uczestników mogła w trudnych zimowych warunkach przetestować namioty, śpiwory i maty Salewy, ponadto wszyscy otrzymali chroniące przed wiatrem kamizelki z windstoppera.

Całą sobotę i niedzielne przedpołudnie zajęły intensywne szkolenia, prowadzone m.in. przez członków GOPR, przewodników górskich, uczestników wypraw wysokogórskich, lekarzy – specjalistów od ratownictwa medycznego oraz członków redakcji i współpracowników „n.p.m.”. Szkolenia podzielono na siedem istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa w górach zagadnień:

  • orientacja w terenie – posługiwanie się kompasem, mapą i GPS-em - w tym szkoleniu wykorzystano mapy wydawnictwa Compass „Beskid Sądecki”
  • przygotowanie do awaryjnego biwaku, z budową „igloo” włącznie;
  • posługiwanie się piepsami, nieodzownym elementem wyposażenia turysty górskiego w terenie o dużym zagrożeniu zejściem lawiny (przedstawiono zasady działania piepsów, odbyły się także poszukiwania „zasypanych” w lawinie);
  • udzielanie pierwszej pomocy ofiarom wypadków – nie tylko opatrywanie kontuzji, na jakie narażony jest turysta na szlaku, ale także reanimacja na fantomach; uczestnicy podkreślali fantastyczną pracę grupy Studenckiego Koła Ratownictwa Medycznego Centrum CMUJ z Krakowa;
  • posługiwanie się rakami i czekanem w terenie o wysokim ryzyku upadku w przepaść;
  • wzywanie pomocy w górach – z pokazami rac, sygnalizacji świetlnej oraz zasad korzystania z górskiego numeru ratunkowego;
  • bezpieczne gotowanie w namiocie – z prezentacją kuchenek, palników, naczyń turystycznych.

Uzupełnieniem części szkoleniowej biwaku były prezentacje sprzętu tourowego i rakiet śnieżnych.

W piątkowy i sobotni wieczór w wypełnionej po brzegi Bacówce Piotr Pustelnik, redaktor naczelny „n.p.m.”, prezentował slajdy i filmy ze swoich licznych wypraw w góry wysokie. Potem już nocną ciszę zagłuszał tylko szum wiatru wiejącego między drzewami oraz chrzęst śniegu pod butami warty dbającej o bezpieczny sen biwakowiczów. A na tych, co spać nie mogli, w sobotnią noc czekała jeszcze jedna niespodzianka – całkowite zaćmienie księżyca, które dodało biwakowi tajemniczej aury.

Uczestnicy Biwaku Zimowego „n.p.m.” Salewa żegnając się, podkreślali profesjonalny poziom zajęć, chwalili możliwość praktycznego wykorzystania sprzętu i wyposażenia podczas szkoleń. Po biwaku redakcja otrzymała m.in. list od Bartłomieja Woźniaka: „Dzięki wam mogłem zdobyć doświadczenie i spróbować rzeczy, na które nie pozwoliłbym sobie samotnie, albo nie wiedziałbym, jak się do nich zabrać. Mam tutaj na myśli szkolenie z posługiwania się rakami i czekanem, awaryjny biwak, całe szkolenie lawinowe oraz możliwość bezpiecznego przenocowania w “igloo” pod okiem doświadczonej kadry. Na zakończenie chciałem powiedzieć, że odwaliliście kawał dobrej roboty! Oby tak dalej, bo wiem że sporo jest jeszcze ludzi, którym takie spotkanie połączone ze szkoleniem, bardzo pomoże uniknąć przykrych sytuacji podczas jakiejkolwiek wyprawy (nawet tej po bułki do sklepu ;-)).

źródło: www.e-gory.pl



Wybór miejsca na biwak lub obozowisko

15 02 2008

1. Dłuższe obozowanie na polu namiotowym
Idealne miejsce na dłuższy biwak powinno być płaskie, osłonięte od wiatru i zacienione w godzinach południowych. Silne nasłonecznienie (promieniowanie UV), pomimo doskonałej jakości używanych przez nas materiałów, może spowodować ich odbarwienie.
Nie należy jednak stawiać namiotu bezpośrednio pod drzewami z dwóch powodów: po pierwsze istnieje możliwość zabrudzenia i odbarwienia tropiku przez żrące odchody ptasie, po drugie po deszczu długo jeszcze kapie z drzew.
Przed rozbiciem namiotu wybrane miejsce należy dokładnie “posprzątać” usuwając kamienie, gałęzie i szyszki, a w rejonach bardzo uczęszczanych
- niestety także szkło, gwoździe, druty itp.

2. Wędrówki górskie, podróżowanie z plecakiem, treking itd.
Podczas takich wyjazdów często rozstawiamy namioty tam gdzie zastanie nas zmrok. Podstawowymi kryteriami w doborze miejsca na biwak jest równość terenu oraz bliskość wody. Planując wędrówkę warto dokładnie przeanalizować mapę pod kątem możliwości rozbicia się obozem w pobliżu wody.
Rozbijając namiot warto dokładnie sprawdzić podłoże - nawet niewielka nierówność, szyszka lub spadek terenu może bardzo uprzykrzyć nocleg.
Aby uniknąć przykrych wizyt strażników przyrody, policjantów itp., należy również brać pod uwagę lokalne przepisy dotyczące biwakowania.



15 02 2008
Dobór namiotu

1. Dłuższe obozowanie na polu namiotowym

Na dłuższe wyjazdy podczas których nie będziesz się często przemieszać, radzimy wybrać model o pojemności większej od ilości osób, które mają w nim mieszkać - podwyższa to zdecydowanie komfort wypoczynku.

2. Wędrówki górskie, podróżowanie z plecakiem, treking itd
Na wyjazdy podczas których będziesz wędrować i nosić wszystko na “własnych plecach” warto zabrać namiot 2 osobowy (maksymalnie 3 osobowy). Ciężar namiotu podczas wędrówki warto rozłożyć na 2 osoby
(np. jedna osoba nosi stelaż i szpilki, druga tropik i sypialnię)

Przed wyjazdem radzimy rozłożyć namiot i sprawdzić czy jest kompletny!

 
Rozstawienie namiotu


Usilnie doradzamy, w szczególności po kupieniu nowego namiotu zapoznać się dokładnie z dołączoną instrukcją jeszcze przed wyjazdem. Najlepiej, wykorzystując wolne, słoneczne popołudnie, rozbić namiot na dowolnym trawniku np. w pobliżu domu i zapoznać się praktycznie z jego konstrukcją. Należy pamiętać aby w czasie rozbijania namiotu wszystkie zamki były zasunięte. Odciągów nie należy nadmiernie napinać, natomiast w trakcie dłuższego pobytu systematycznie sprawdzać i regulować. Szczególnie starannie należy sprawdzić poprawność rozstawienia namiotu pod kątem zachowania właściwego dystansu pomiędzy sypialnią a tropikiem.

Składanie i konserwacja

Po zakończeniu biwakowania należy gruntownie wysprzątać namiot i starać się składać go w stanie suchym. Jeżeli jest to niemożliwe wysuszyć namiot jak najszybciej. Nawet składając namiot w czasie dobrej pogody pamiętać należy, że zewnętrzna strona podłogi jest zawsze wilgotna i wymaga dodatkowego osuszenia. Jeżeli konieczne jest zmycie podłogi lub tropiku należy stosować wodę lub wodę z mydłem (nie używać środków chemicznych). Stelaż nie wymaga zabiegów konserwacyjnych, natomiast zamki błyskawiczne powinny być systematycznie konserwowane parafiną lub silikonem.

źródło: http://www.logos.home.pl



14 02 2008

Namiot dwupowłokowy Tour 4 Campus 1104

Uniwersalny namiot dwupowłokowy z absydą. Bardzo lekki i łatwy w transporcie. Prosta konstrukcja oparta na stelażu z włókna szklanego sprawia, że szkielet jest solidny i elastyczny. Namiot Tour jest pakowany w elegancki pokrowiec z wzłużnym zamkiem i pasami kompresyjnymi zapinanymi na zarzaski, dodatkowo uchwyty do noszenia w dłoni. Wewnątrz szczegłówowa instrukcja montażu.

Namiot dwupowłokowy z tropikiem pozwala zredukować do minimum niekorzystne zjawosko kondensacji wilgoci w postaci kropel na ścianach. Dach nie jest całkowicie wiatroszczelny, znajdują się w nim otwory wentylacyjne zapewniające przepływ powietrza i transport pary wodnej na zewnątrz. Ten przepływ powietrza odbywa się w przestrzeni pomiędzy dachem, a sypialnią nie powodując jej wyziębienia.

źródło: www.sklep-presto.pl



14 02 2008

Śpiwór Scout firmy Campus to śpiwór typu mumia doskonały do biwakowania. Dwuwarstwowe wypełnienie Hollowfiber 1 dobrze pełni powierzone funkcje termoizolacyjne. Miękki kaptur, kołnierz ze ściągaczem i optymalny kształt, wspomagają szybkie osiągnięcie komfortu cieplnego. Wysokojakościowy materiał, z którego wykonano śpiwór, jest odporny na rozciągnięcie, szybko schnie i jest przyjemny w dotyku.

Worek ze paskami kompresyjnymi pozwalającymi na zmienszenie rozmiaru spakowanego śpiwora oraz specjalną naszewką zapobiegającą dostaniu się wody do środka przez otwór frontowy, sprawdza się znakomicie w podróży.

Zalety

  • Zamek dwusuwakowy L/R ocieplony listwą termiczną
  • Głęboki kaptur termiczny ze ściągaczem
  • Kołnierz termiczny ze ściągaczem
  • Kieszonka na drobiazgi wewnątrz śpiwora, kryta kołnierzem
  • Worek z zaawansowanym systemem kompresji
  • Wieszaki do suszenia
  • System zabezpieczający zamek przed mimowolnym rozsunięciem
  • Taśma zapobiegająca wcinaniu się materiału w zamek
  • Możliwość łączenia śpiworów

Wypełnienie Hollowfiber-1 to antyalergiczna włóknina poliestrowa, której pojedyncze włókna posiadają kanalik gromadzący powietrze. Liczne sploty spiralnie skręconych włókien powleczonych silikonem, sprawiają, że włóknina jest niezwykle miękka. Daje się bardzo łatwo kompresować do niewielkich rozmiarów. Zachowuje swoje właściwości ocieplające nawet w wilgotnych warunkach. Bardzo szybko schnie.

źródło: www.sklep-presto.pl



12 02 2008

Schronisko turystyczne – budynek przeznaczony dla potrzeb obsługi ruchu turystycznego, zapewniający miejsce odpoczynku, schronienia przed wpływem niekorzystnych warunków atmosferycznych, w przypadku większości obiektów – bazę noclegową i gastronomiczną oraz czasami dodatkowe usługi: punkt informacji turystycznej, wypożyczalnie sprzętu turystycznego czy sportowego, dyżurka służb ratowniczych itp.

Biorąc pod uwagę pełnione funkcje, dostępność komunikacyjną, przeznaczenie i lokalizację można wyróżnić:

  • niezagospodarowane schrony, zapewniające możliwość noclegu w prymitywnych warunkach i miejsce do przygotowania posiłku we własnym zakresie; spotykane na terenach odludnych (przykładowo: tereny subpolarne, górskie), umożliwiające schronienie w razie potrzeby lub biwak osobom uprawiającym zaawansowaną turystykę czy wspinaczkę górską itp.
  • schroniska górskie, zlokalizowane w pobliżu szlaków turystycznych na obszarach górskich. Obowiązuje w nich powszechnie zasada, że każdy przybywający turysta ma prawo do odpoczynku i skorzystania z noclegu, chociażby w improwizowanych warunkach; są to obiekty różnej wielkości i standardu,
  • w terenie górskim - często na rozległych polanach - schronienie można znaleźć również w opustoszałych, niszczejących bądź umyślnie dewastowanych pasterskich “bacówkach”,
  • schroniska-hotele, obiekty dysponujące dużą liczbą miejsc noclegowych, zazwyczaj łatwiej dostępne komunikacyjne (drogi kołowe, koleje linowe), o charakterze i standardzie zbliżonym do hotelowego, często miejsce turystyki pobytowej.