Sposób przyrządzenia:
Pokrojone w kostkę mięso usmażyć na oliwie na rumiany kolor. W trakcie smażenia posolić. Potem mięso przełożyć do garnka, dolać trochę wody i dusić z zielem angielskim i listkiem laurowym. Na patelni usmażyć pokrojoną w kostkę cebulę. Gdy się lekko poddusi dodać pokrojone na pół oliwki i całe ząbki czosnku. Przełożyć wszystko do garnka z mięsem, dodać przyprawę do gulaszu i paprykę. Całość dusić ok. 40 minut. Na patelni zrobić ciemną zasmażkę z mąki w takim kształcie, żeby przypominał balony. Dodać do mięsa razem z majerankiem. Chwilkę jeszcze potrzymać na wolnym ogniu i gotowe.

Od poniedziałku w Rzymie obowiązuje zakaz biwakowania. W związku z tym turyści już nie zjedzą kanapki w pobliżu zabytków i w najważniejszych punktach Wiecznego Miasta. Turyści przyłapani przez straż miejską na jedzeniu kanapek, czy pizzy na Schodach Hiszpańskich czy w rejonie Koloseum mogą zostać ukarani grzywną w wysokości 50 euro. W pierwszym dniu obowiązywania nowych przepisów karę otrzymało ośmiu imigrantów i włoski kloszard.

Ten surowy przepis wprowadziły prawicowe władze stolicy. Ma on przede wszystkim rozwiązać problem imigrantów i bezdomnych koczujących i śpiących w miejscach publicznych czy pod namiotami oraz posilających się na chodnikach i schodach.

Nowe prawo jednak nie mówi szczegółowo o bezdomnych śpiących pod np. flagami , lecz ogólnie formułuje, że zakaz dotyczy biwakowania. Dlatego straż miejska może uznać chwilę odpoczynku z prowiantem na ulicy centrum historycznego za przestępstwo.

Zamiarem przepisu jest przywrócenie porządku w mieście, zasypanym przez odpadki pozostawione przez turystów i oszpeconym przez urządzane wszędzie pikniki - tłumaczą władze Rzymu.

Jednocześnie w Rzymie ruszyła na szeroką skalę akcja zwalczania plagi handlu podróbkami przez imigrantów.

• posiadać fartuchy śnieżne
• posiadać podłogę o wysokiej wytrzymałości na przemakanie (wodoodporność ok. 10 tys. mm)
• być stabilny na silnym wietrze (zmora zimy i wyższych gór) - z tego względu większość namiotów tzw. wyprawowych (czyt. zimowych) posiada więcej niż dwa maszty konstrukcyjne. My polecamy namioty pięciopałąkowe - cztery maszty konstrukcyjne i piąty powiększający główny przedsionek. Taki namiot jest nieco cięższy niż namiot trzymasztowy, ale za to bardzo stabilny.

• łatwo się rozkładać, nawet na silnym wietrze - dobrym patentem jest mocowanie namiotu do masztów typu “fast-click” oraz tropiku do reszty namiotu za pomocą klamerek. Patrz też by dało się rozłożyć namiot bez zdejmowania rękawic - nie kupuj namiotu, w którym mocowanie do masztów polega na wiązaniu węzełków na tasiemkach!
• posiadać dobrą wentylację - przynajmniej dwa otwory wentylacyjne po przeciwnych stronach namiotu. Ważne by w razie czego można je było szczelnie zatkać, by przy silnym wietrze nie nawiewało przez nie pod tropik śniegu

Inne przydatne (ale niekonieczne) cechy to:

• dwa przedsionki, w tym jeden duży do ewentualnego gotowania czy zakładania/zdejmowania butów bez otwierania zamka w tropiku. Zwróć uwagę by konstrukcja przedsionka minimalizowała nawiewanie śniegu do środka przy otwieraniu tropiku. Drugi przedsionek przydaje się na sprzęt (raki, czekany…) oraz gdy w trakcie biwakowania zmieni się kierunek wiatru
• możliwość postawienia namiotu na czterech punktach - zwykle do zamocowania namiotu do podłoża będziesz mieć bardzo ograniczoną ilość czekanów/kijków/śrub
• możliwość podwieszenia wewnątrz latarki - jeśli namiot tego nie ma można doszyć w najwyższym punkcie sklepienia dwie tasiemki z tkaniny
  
• duże i dużo kieszeni wewnątrz na sprzęt (ciuchy, żarcie)

W Szwecji obowiązuje prawo powszechnego dostępu, które pozwala wszystkim cieszyć się wolnością wśród przyrody. Każdy może swobodnie wędrować po lasach i łąkach, także wtedy, kiedy są one czyjąś prywatną własnością

Wybór miejsca na biwak lub obozowisko
1. Dłuższe obozowanie na polu namiotowym
Idealne miejsce na dłuższy biwak powinno być płaskie, osłonięte od wiatru i zacienione w godzinach południowych. Silne nasłonecznienie (promieniowanie UV), pomimo doskonałej jakości używanych aktualnie materiałów, może spowodować ich odbarwienie.
Nie należy jednak stawiać namiotu bezpośrednio pod drzewami z dwóch powodów: po pierwsze istnieje możliwość zabrudzenia i odbarwienia tropiku przez żrące odchody ptasie, po drugie po deszczu długo jeszcze kapie z drzew.
Przed rozbiciem namiotu wybrane miejsce należy dokładnie “posprzątać” usuwając kamienie, gałęzie i szyszki, a w rejonach bardzo uczęszczanych
- niestety także szkło, gwoździe, druty itp.
2. Wędrówki górskie, podróżowanie z plecakiem, treking itd.
Podczas takich wyjazdów często rozstawiamy namioty tam gdzie zastanie nas zmrok. Podstawowymi kryteriami w doborze miejsca na biwak jest równość terenu oraz bliskość wody. Planując wędrówkę warto dokładnie przeanalizować mapę pod kątem możliwości rozbicia się obozem w pobliżu wody.
Rozbijając namiot warto dokładnie sprawdzić podłoże - nawet niewielka nierówność, szyszka lub spadek terenu może bardzo uprzykrzyć nocleg.
Aby uniknąć przykrych wizyt strażników przyrody, policjantów itp., należy również brać pod uwagę lokalne przepisy dotyczące biwakowania.

Rozstawienie namiotu
Usilnie doradzamy, w szczególności po kupieniu nowego namiotu zapoznać się dokładnie z dołączoną instrukcją jeszcze przed wyjazdem. Najlepiej, wykorzystując wolne, słoneczne popołudnie, rozbić namiot na dowolnym trawniku np. w pobliżu domu i zapoznać się praktycznie z jego konstrukcją. Należy pamiętać aby w czasie rozbijania namiotu wszystkie zamki były zasunięte. Odciągów nie należy nadmiernie napinać, natomiast w trakcie dłuższego pobytu systematycznie sprawdzać i regulować. Szczególnie starannie należy sprawdzić poprawność rozstawienia namiotu pod kątem zachowania właściwego dystansu pomiędzy sypialnią a tropikiem.

Biwakowanie
1. Dłuższe obozowanie na polu namiotowym
Zagospodarowując namiot należy tak rozmieścić rozmaite przedmioty np. plecaki ze stelażami, lodówki turystyczne, aby nie wypychały ścian sypialni (możliwość zamakania). Należy również unikać kontaktu ostrych, metalowych przedmiotów z podłogą (nogi krzeseł i stolików turystycznych). Ze szczególną uwagą należy przygotować stanowisko kuchenne. Nie może ono znajdować się wewnątrz sypialni. Gotując w przedsionku należy uważać na zachowanie właściwej odległości palnika od ściany tropiku. Uwagi te dotyczą również grzejników i lamp gazowych.
2. Wędrówki górskie, podróżowanie z plecakiem, treking itd.
Podczas biwakowania warto pamiętać o zjawisku kondensacji pary wodnej. Osoby przebywające w namiocie produkują wilgoć (oddychanie, parowanie ludzkiego ciała). Wilgoć ta jest odprowadzana przez materiał sypialni (poliamid) i skrapla się na tropiku. Niwelowanie skutków tego niemożliwego do wyeliminowania zjawiska fizycznego polega na maksymalnej wentylacji namiotu. Jeśli warunki atmosferyczne na to pozwalają warto na noc uchylić namiot lub w przypadku namiotów ekspedycyjnych otworzyć boczne wentylatory. W przypadku pozostałych namiotów warto zdjąć górny daszek wentylacyjny (jeśli oczywiście nie spodziewamy się opadów deszczu) lub uchylić wejście od sypialni.
Roszenie jest szczególnie widoczne w namiotach jedno powłokowych.
Rozbijając namiot na kamienistym podłożu warto usunąć wszelkie kamienie o ostrych krawędziach a nawet , jeśli mamy czas i warunki atmosferyczne na to pozwalają można przygotować podłoże pod namiot układając płaskie kamienie. Jest to czasochłonne , ale unikniemy w ten sposób uszkodzenia podłogi namiotu.

Biwakowanie w zimie
Zdając sobie sprawę że na biwakowanie w warunkach zimowych decydują się doświadczeni użytkownicy namiotów, dlatego pomijamy tu sprawy dotyczące odpowiedniego doboru odzieży, sprzętu oraz przygotowania pycho- fizycznego. Poniższe uwagi dotyczą jedynie użytkowania namiotu.
W celu maksymalnej izolacji od podłoża, doradzamy używanie folii NRC: jedną bezpośrednio na podłożu, drugą wewnątrz namiotu. Do przytwierdzenia namiotu do podłoża możesz użyć czekana, kijków teleskopowych lub narciarskich oraz obsypać fartuch śniegiem.
Lepsze namioty ekspedycyjne, posiadają boczną wentylację, co jest przydatne zwłaszcza podczas gotowania wewnątrz namiotu. Istnieje również możliwość pobierania śniegu do przygotowania posiłku bez potrzeby wychodzenia z namiotu (otwór w podłodze z kołnierzem zaciąganym sznurkiem).
Warto pamiętać aby suwaki zamka tropiku znajdywały się w górnym położeniu. Umożliwi to łatwiejsze wydostanie się z namiotu w przypadku zasypania opadem śnieżnym.
Jeśli zamierzasz użytkować namiot w warunkach zimowych, koniecznie wybierz kolor żółty!

Składanie i konserwacja
Po zakończeniu biwakowania należy gruntownie wysprzątać namiot i starać się składać go w stanie suchym. Jeżeli jest to niemożliwe wysuszyć namiot jak najszybciej. Nawet składając namiot w czasie dobrej pogody pamiętać należy, że zewnętrzna strona podłogi jest zawsze wilgotna i wymaga dodatkowego osuszenia. Jeżeli konieczne jest zmycie podłogi lub tropiku należy stosować wodę lub wodę z mydłem (nie używać środków chemicznych). Stelaż nie wymaga zabiegów konserwacyjnych, natomiast zamki błyskawiczne powinny być systematycznie konserwowane parafiną lub silikonem.

Płachty biwakowe
Jest to element wyposażenia turysty, o którym często się zapomina, a który może przynieść wiele pożytku na biwaku. Może służyć jako dodatkowe zabezpieczanie przed uszkodzeniem podłogi, a także jako izolacja od podłoża.
Turyści rowerowi podczas swych wypraw z namiotami mogą jej używać do przykrycia rowerów na noc.
Płachty o większych rozmiarach można używać jako zadaszenia obozowiska, zabezpieczenie sprzętu itp.

W środkowym i dolnym biegu Drawy rozciąga się Puszcza Drawska.
Poniżej jeziora Lubie rzeka przebija się w lesie przez poligon wojskowy, co
utrudnia życie kajakarzom. Za jeziorem Dubie puszczę chroni Drawieński
Park Narodowy. W tym odcinku Drawa przybiera charakter rzeki górskiej,
a pola biwakowe należą do najlepiej zagospodarowanych na szlaku. Warto
pamiętać, że w parku od 15 marca do 30 czerwca obowiązuje zakaz
pływania kajakiem. Trzeba też dostosować się do zasad przebywania w
parkach narodowych oraz wysupłać dodatkowe pieniądze na opłatę za
spływ i biwaki w parku.
Drawieński Park Narodowy powstał w 1990 r. Zajmuje ponad 11 tys. ha w
zlewni Drawy, z czego lasy stanowią 83 powierzchni. Dzieli się na dwie
części, połączone w ramiona tworzące kształt litery V: dolinę rzeki
Płocicznej, lewobrzeżnego dopływu Drawy wraz z licznymi jeziorami, oraz
przełom Drawy z przyległymi połaciami Puszczy Drawskiej. Na 700
gatunków roślin 50 podlega ochronie całkowitej lub częściowej.
Odpowiednie warunki do życia znalazły tutaj borsuki i jenoty. Wody
obfitujące w ryby gwarantują wyżywienie rybołowom, kormoranom i
bielikom. Dobre warunki tlenowe i czystość akwenów pozwalają utrzymać
się ginącym gatunkom ryb. Na tarło przybywa tu troć wędrowna, a na
stałe zadomowiły się pstrąg potokowy i lipień. W jeziorze Ostrowiec
spotyka się bardzo rzadką troć jeziorną. Poza granicami parku
narodowego w dolnym odcinku od Starego Osieczna do ujścia w Krzyżu do
Noteci rzeka jest szeroka i spławna, ale ciągle płynie szybko.
Ten interesujący szlak na różnych odcinkach raz jest łatwy i
nieuciążliwy, innym razem przysparza kłopotów mniej wprawnym
kajakarzom z powodu szybkich bystrz czy kaskadowo powalonych drzew.
Sporym utrudnieniem są jeziora, bo zdarza się wysoka fala, czasem nie do
pokonania.

Z tych powodów spływ Drawą nie powinien być pierwszą wyprawą
kajakową w życiu, a lider zespołu musi mieć spore doświadczenie.
Bezpieczeństwo na spływie jest najważniejsze. Warto pamiętać o
kamizelkach i rzutkach ratunkowych – to nieodłączny element
wyposażenia każdego spływu. Rekompensatą za dodatkowy trud związany
z nieustanną dbałością o bezpieczeństwo uczestników wyprawy będą
jednak piękne widoki, wschody i zachody słońca oraz otaczająca przyroda.
Na pokonanie szlaku od Czaplinka do Krzyża trzeba około 10 dni. Drawą
kilkakrotnie spływał Karol Wojtyła, dlatego też imieniem Jana Pawła II
nazwano ten szlak.
Na odcinku od jeziora Lubie do mostu w Prostyni znajduje się poligon
wojskowy - konieczne uzyskanie pozwolenia dowódcy jednostki wojskowej
w Olesznie (tel.094/367 40 00).
Z kolei odcinek od mostu w Drawnie aż do Starego Osieczna - leży w
terenie Drawieńskiego Parku Narodowego - sprawy finansowe można
załatwić w kasie stanicy wodnej Parku w Drawinie (czynna 7-
21).Biwakowanie dozwolone jedynie w wyznaczonych polach
namiotowych:
- Drawno (most między jeziorami, Przystań Wodna DPN) - 0,0 km
- Drawnik (miejsce biwakowania ze schronem turystycznym) – 2,5
km
- Barnimie most (zatoczka umożliwiająca przybicie do brzegu, pomost
kajakowy, we wsi sklep spożywczy) – 7,3 km
- Biwak Barnimie – 10,9 km; długość odcinka 10,9 km.
- Biwak Barnimie – kładka Zatom (15 km) - biwak Bogdanka (19,7
km) dł. 8,8 km.
– Biwak Bogdanka – punkt widokowy Wydrzy Głaz– biwak Sitnica
(27,6 km) dł. 7,9 km.

- Biwak Sitnica – biwak Pstrąg (33,4 km) dł. 5,8 km
- Biwak Pstrąg – most niskowodny Żeleźnica (36,8 km) - biwak
Kamienna (39,3 km) dł. 5,9 km.
– Biwak Kamienna – Stare Osieczno (43,3 km) dł. 5,4 km.
W Parku można biwakować tylko na wyznaczonych do tego celu
miejscach biwakowania, położonych wzdłuż Drawy, wyposażonych w
drobną drewnianą infrastrukturę turystyczną. Są to pola: Drawnik,
Barnimie, Bogdanka, Sitnica, Pstrąg i Kamienna. Po wniesieniu
odpowiednich opłat można tam rozłożyć namiot, rozpalić ognisko,
zaparkować samochód. Rozkład pól namiotowych pozwala zaplanować
etapy spływu Drawą przez Park.
Przy drogach wewnątrz Parku można parkować samochody tylko na
leśnych miejscach postoju pojazdów: Sitno, Rozkop, Rogoźnica, Pustelnia,
osada Ostrowiec, nad jez. Ostrowiec, Zakręt Raka.
Za każdy wjazd na biwak Parku - opłata jak za postój
Za przebywanie na biwakach Parku - opłata jak za pobyt
Bardzo interesująca przyroda: zróżnicowanie charakteru cieku
odzwierciedla się w zróżnicowaniu roślinności wodnej i fauny ryb. W rzece
żyje blisko 30 gatunków ryb, najciekawsze z nich to troć, pstrąg, strzelba
potokowa, głowacz białopłetwy i certa.
Od XVIII wieku rzeka była wykorzystywana na szeroką skalę jako
szlak spławu drewna pozyskiwanego z lasów Puszczy Drawskiej. Wzdłuż
brzegów powstał system kilkunastu bindug, do dziś czytelnych w terenie
(cenny zabytek dawnej kultury leśnej). Spław zarzucono ostatecznie w
latach 70 - tych bieżącego stulecia.

źródło: kajakarze.pl

Ze względów technologicznych otrzymanie czystego 100 % puchu jest niemożliwe. Nie da się zatem uniknąć niewielkiej zawartości małych piórek. Dlatego jedną z wartości, którą zawsze podają producenci jest wartość procentowa np. 70/30. Oznacza to 70% wagowej zawartości puchu i 30% piórek. Należy jednak pamiętać, że tylko parametr o wartości  90/10 daje gwarancję najwyższej jakości wyrobu, a także stanowi graniczne możliwości producentów.

Poza zawartością procentową, zasadniczym czynnikiem określającym jakość puchu jest jego sprężystość. „U.S. International Down and Feather Testing Laboratory” w Salt Lake City zajmuje się określaniem wyporności puchu oraz produkcją specjalnych urządzeń do jej mierzenia. Sprężystość jest określana w specjalnie do tego celu przygotowanym cylindrze z tłokiem, do którego wrzuca się konkretnie odważoną ilość puchu. Jednostką pomiaru jest „cubic inch Fill Power”, czyli cuin. Im wyższa wartość odczytu, tym większe są możliwości izolacyjne puchu. Można stwierdzić, że wartość powyżej 700 cuin to puch bardzo dobry, pomiędzy 600 a 700 cuin dobry, a poniżej 600 bardzo przeciętny.

Bardzo ważnym elementem śpiwora jest tkanina stosowana do jego produkcji. Jest to bodaj najbardziej niedoceniany czynnik ze wszystkich, które decydują o jakości śpiwora. Powód? Wiemy już co nieco na temat wyporności i jej znaczenia dla jakości śpiwora. Ale żeby puch mógł się rozprężyć, musi mu na to pozwolić tkanina zewnętrzna. Powinna ona mieć jak najmniejszy ciężar właściwy – tak, aby wypełnienie, czyli puch mógł się rozwinąć w sposób jak najmniej ograniczony. Z drugiej strony tkanina musi być wytrzymała, odporna na rozdarcia i… byłoby jeszcze bardzo fajnie gdyby nie przemiękała. Jak trudno to wszystko osiągnąć w jednym produkcie, wiedzą tylko producenci tkanin. Jest jednak na świecie firma, której się to udało. To brytyjski Pertex, który uzyskał tkaninę spełniającą te wszystkie wymogi. Ciężar właściwy 30g/m2, włókna cienkie jak jedwab i bardzo dobra wytrzymałość, do tego membrana Endurance i mamy już ostatni element dobrego śpiwora.

Z tkaniną wiąże się jeszcze jedno zagadnienie. Jak już wiemy, puch jest produktem naturalnym i ze względów technologicznych niemożliwe jest wydzielenie wszystkich zawartych w nim piórek. Zastosowanie w produkcji śpiworów cienkich i lekkich tkanin jest podyktowane chęcią wyjścia naprzeciw oczekiwaniom odbiorcy, aby śpiwór był jak najlżejszy. Ale wiąże się z tym pewne ryzyko… Wyjątkowo ostre, małe piórka mogą przebijać pokrycie i wychodzić na zewnątrz. W takim przypadku nie należy piórka wyciągać, aby nie powiększać otworu w materiale. Trzeba je wciągnąć do środka i pogodzić się z tym, że od czasu do czasu takie zjawisko będzie występować.

Teraz mity będą się mieszały z faktami… Mowa o zakresie temperatur. O tym zawsze się dyskutuje i ten temat wywołuje najwięcej polemik i kontrowersji. Zupełnie niepotrzebnie, bo fakty są następujące.  Obok czynników obiektywnych jak wilgotność powietrza, różnica temperatur między dniem i nocą, istnieje wiele innych uwarunkowań wpływających na indywidualne  odczuwanie zimna. Ocena subiektywna, odstęp czasu od ostatniego posiłku, waga człowieka, jego stan psychiczny, wydolność krążenia, to tylko niektóre z czynników, mających wpływ na zakres temperatur komfortowych u każdego człowieka w konkretnym typie śpiwora. Wielu producentów ze względów marketingowych podaje zupełnie nieadekwatne i nierealne do osiągnięcia temperatury ekstremalne i komfortowe. Prowadzi to do wielu niepotrzebnych reklamacji i spięć. Ponieważ papier jest cierpliwy, wiadomo, że zniesie wszystko, ale przecież nie o to chodzi. Jest jednak jedno bardzo proste kryterium, które umożliwi ocenę śpiwora nawet komuś nie bardzo zaznajomionemu z tematem. To kryterium to wysokość śpiwora, czyli tzw. Loft.
Już dość dawno temu niezależni specjaliści i testerzy ustalili zależność jaka występuje między wysokością śpiwora a zakresem temperatur komfortowych,  jaką dana wysokość daje. Bacząc na wszystkie podane wyżej uwarunkowania, są to oczywiście dane szacunkowe i orientacyjne. Ale podwaliny pod ocenę mamy ponad wszelką wątpliwość. Wysokość leżącego na podłodze śpiwora rzędu 10 cm to komfort powyżej +5, 12 cm to zakres –3 do +12,  15 cm:  –8 do +5, a 20 cm: 0 do –15. Są również dostępne śpiwory o wysokości 30 cm, te dają poczucie ciepła nawet przy –40. W ten oto sposób, nie patrząc na metkę producenta, możemy ocenić przydatność danego produktu do naszych planów wyjazdowych. Ten prosty system oceny śpiworów w znaczący sposób uniezależnia nas od parametrów podawanych przez ich producentów. Przypatrzmy się, ile jest firm, które w taki sposób sugerują klientom wybór produktu.

Mając na uwadze wszystkie podane wyżej informacje, ruszajmy, Drodzy Klienci, do dobrych sklepów outdoorowych i sprawdźmy, czy producenci poważnie traktują swoich przyszłych klientów. I jak zwykle w górach patrzmy, który „szczyt” jest najwyższy!

źródło: www.goryonline.com

Na rynku są trzy rodzaje namiotów, mianowicie: dwuspadowe chatki, tunelowe i igloo. Pierwsze z wymienionych są najmniej praktyczne, gdyż są ciężkie, mało stabilne, ciężkie do rozłożenia i nieodporne na podmuchy wiatru. W niezbyt sprzyjających warunkach zdecydowanie łatwiejsze jest rozstawienie namiotów tunelowych. Ich podstawową zaletą jest dobra wentylacja. Obecnie już wszyscy producenci tego sprzętu mają w ofercie namioty tunelowe. Namiot Nevada, który kosztuje ok. 1400 zł i waży ok. 18 kg, może pomieścić nawet osiem osób. Dlatego dobry jest na stały pobyt bez częstego przemieszczania. Od niedawna najpopularniejszym modelem jest igloo. Ma szereg zalet, do których zalicza się: łatwy w obsłudze, nie trzeba ani szpilek ani śledzi, jest stabilny.

Decydując się na zakup namiotu trzeba obowiązkowo zwrócić uwagę na jego szczelność. Szwy namiotu powinny być dodatkowo klejone, co zabezpieczy przed dostaniem się deszczu do środka. Jeśli planujemy długi pobyt na kempingu, warto kupić namiot o numer większy.

Firma Marabut poleca model Gwinea, który ma wodoodporność 3000 mm i waży ok. 4,5 kg. Cena tego sprzętu jest uzależniona od materiału, z jakiego wykonano stelaż. Jeśli jest to włókno szklane, to namiot kosztuje ok. 700 zł. Modele ze stelażem aluminiowym są droższe o ok. 120 zł, ale za to trwalsze i lżejsze.

Firma HiMountain poleca model Kansas, który ma szwy klejone taśmą oraz płachtę, którą można rozłożyć jako zabezpieczenie podłogi w części sypialnianej. Dodatkowo w przedsionku jest wydzielone dodatkowe pomieszczenie, gdzie można przechować bagaż. Za ten model trzeba zapłacić ok. 800 zł.

Zarówno firmy Campus, Marabut, HiMountain, jak i sklepy sportowe oferują namioty rodzinne z dwiema oddzielnymi sypialniami. Producent HiMountain proponuje namiot Duodome 3/4 lub Big Dome Family, który przeznaczony jest na długie postoje. Ma dwie niezależne sypialnie oraz przedsionek między pokojami. Wejście jest z dwóch stron, namiot ma dwa okna. Za takie domy musimy zapłacić ok. 900 zł.

Ważną rzeczą są także detale, takie jak klamerki, kieszonki, zamki czy odblaski.
Duża liczba kieszonek ułatwia utrzymanie porządku. Poza tym ważne drobiazgi zawsze będą pod ręką. Przydatna jest również półeczka podwieszana pod sufitem, na której można zawiesić latarkę. Natomiast rozstawianie namiotu nocą zdecydowanie ułatwią poprzyszywane na nim elementy odblaskowe. Istotną kwestią jest wentylacja, czyli dodatkowe otwory umieszczone tuż przy szczycie namiotu. To szczególnie ważne, kiedy zamierzamy w domku gotować.

Po zakończeniu wakacyjnych wojaży i sezonu turystycznego należy go wysprzątać i wysuszyć.
Należy pamiętać, że podłoga wymaga dodatkowego osuszenia, a zamki muszą być systematycznie konserwowane parafiną lub silikonem.

Na przepłynięcie całej trasy przewidzieliśmy 7 dni.

Po uwagach uczestników z ubiegłych sezonów, terminy spływów zostały tak pomyślane, aby po spływie cały weekend można było spędzić nad morzem-zaczynamy w piątki lub soboty a kończymy w czwartki lub piątki, jeśli ktoś ma urlop dopiero od piątku wieczorem to nie ma problemu bo na szlak ruszamy dopiero w sobotę ok. 14.00 więc zdąży dojechać.

źródłó: www.splywykajakowe.pl

Pierwsze wrażenie jakie wywarł na mnie ten śpiwór było bardzo dobre. Wizualnie prezentuje się bardzo ładnie, materiał z jakiego jest wykonany nie budzi zastrzeżeń a termika jak na moje potrzeby jest bardzo dobra.

Śpiwór wykonany jest z materiału “Micro Rip-Stop”. Jest to bardzo dobre jak za tą cenę rozwiązanie. Jest on bardzo przyjemny w dotyku i co jest dość ważne w przypadku śpiworów jest śliski - nie powoduje to irytujących sytuacji podczas wsuwania się do środka, nie sprawia również wrażenia “zimnego”, co ma czasami miejsce w przypadku takich właśnie materiałów.

Także na wodoodporność nie można narzekać. Śpiąc podczas bardzo wilgotnej nocy (mżawka) pod daszkiem z poncha w środku było sucho a sam śpiwór nie przybrał na wadze.

Termika (choć jest to sprawa bardzo indywidualna) jest wg mnie naprawdę dobra. Noc pod gołym niebem w środku marca, gdy leżał jeszcze śnieg minęła bardzo przyjemnie. Nie wiem niestety jaka była wtedy temperatura.

Kolejnym mocnym plusem jest kaptur. Chyba najlepszy jaki miałem okazje używać. Przykrywa praktycznie cała głowę tak, że kiedy się nim zasłonimy to zostanie tylko szczelina na wysokości oczu. Oczywiście kaptur posiada ściągacz więc można się całkowicie odciąć od świata.

Dodatkowymi bajerami są: spora kieszonka, zdolna pomieścić nawet książkę, termometr (od 15 do 35 stopni) oraz worek do przechowywania śpiwora w domu.

Niestety śpiwór nie ustrzegł się minusów a największym z nich jest worek kompresyjny. Wielkość po spakowaniu jest bardzo duża, lecz nie tragiczna. Szkoda, bo gdyby worek został poprawiony to byłoby naprawdę dobrze. Póki co pozostaje kombinowanie z tym, który jest albo kupno innego. Kolejny minus to zbyt wąska taśma zabezpieczająca przy zamku - trzeba go zapinać dość ostrożnie, aby nie wciągnąć materiału.

Podsumowując jest to śpiwór wart polecenia. Bardzo dobra termika i wygoda użytkowania przemawiają za kupnem, a cena nie odstrasza. Jak za te pieniądze można śmiało uznać go za jeden z najlepszych w tej klasie.

Zalety:
- Termika
- Kaptur
- Materiał zewn. i wewn.
- Rozmiarówka (możliwość uszycia na podane wymiary)
- Sporo praktycznych dodatków

Wady:
- Worek kompresyjny
- Dość spora waga
- Taśma zabezpieczająca przy zamku